Gözlerimi son kapatışımda
Hayatın bana nasıl bir oyun oynadığını anladım..
Çaresizce çırpınıyordum
Bir bataklık gibi içine çekiyordu beni
Karanlıktı, ıslaktı, boğucuydu
Ellerimi uzatıyordum
Ama kimse tutmuyordu…
Mumyalanmış gibilerdi…
Hepsinin gözlerine o boş ve aynı ifade çevremi sarmış karanlığıma karanlık katıyorlardı
Neden bu oyunda değiller?
Neden ben tek başımayım?
Neden beni duymuyorlar?
Neden bu kadar soğuklar?
Cesetten tek farkları nefes alıp vermeleriydi…
Peki kimin için?
Artık soru soramıyorum…
Düşündüklerimi unutuyorum
Beynimi yiyorsunuz, bırakın beni…
Sessizlik… derin bir sessizlik
Evet, görüyorum boş bir karanlık
Gözlerim kapalı…
Hayatın bana nasıl bir oyun oynadığını anladım…